هیچکس ، هیچکس مرا ننوشت

روی گلبـرگــهای یـاس سپید

پشت درهای بسته چشـم مـرا

منتـظر هیچکس به جـاده ندید

مـن چه گـمنام و بی صدا رفتم

مـثل یـک سـایه بیـن شـبدرها

از کــدامـیـن سـتـاره افـتـادم

که شـدم بـر زمـین تـشنه رها

کاش یک کس مرا صدا می کرد

منـه گـمـگشته در شب دلـگیر

یـا کـه می آمـد و مرا می دید

منه عاصی ، منـه شکـسته پیر

کاش افسـانه ی مرا یک شب

عاشقی در ترانه ها می خواند

یا چنان قایقی شکسته بر آب

بـر سـر مـوجها مرا می راند

کاش در کـومه های آن سره ده

رد پـای مـرا کـسی می جست

با منه خـسته از دروغ و فریب

کسی ازسادگی سخن می گفت

کـاش در ایـن مسـیر طـولانی

بـگـذرم مـن مـیـان آب روان

بـدوم در هـوای قـاصـدکــی

تا کنم خویش را ز دیده نهـان

بس که ای کاش گفتم و نشنید

روزگاران که چاره سـاز شـود

یـا گـریـزی به روزنی بـاشـد

یـا که در هـای بسته باز شود

کم کم ازهرچه هست دورشدم

راه در بـی نـشانـه هـا جسـتم

لب ز هر شکـوه ای فرو بستم

حرف خـود بـا اشاره ها گفتم

من و عزلت به گوشه ای که در آن

نیـسـت جز قـصـه ی فـرامـوشی

مـی کـنـم خو به هـرچه پیش آید

تـا رسم عـاقبـت بـه خـامـوشـی

هیچکس ، هیچکس مرا ننوشت

روی گلبـرگــهای یـاس سپید

پشت درهای بسته چشـم مـرا

منتـظر هیچکس به جـاده ندید

مـن چه گـمنام و بی صدا رفتم

مـثل یـک سـایه بیـن شـبدرها

از کــدامـیـن سـتـاره افـتـادم

که شـدم بـر زمـین تـشنه رها

کاش یک کس مرا صدا می کرد

منـه گـمـگشته در شب دلـگیر

یـا کـه می آمـد و مرا می دید

منه عاصی ، منـه شکـسته پیر

کاش افسـانه ی مرا یک شب

عاشقی در ترانه ها می خواند

یا چنان قایقی شکسته بر آب

بـر سـر مـوجها مرا می راند

کاش در کـومه های آن سره ده

رد پـای مـرا کـسی می جست

با منه خـسته از دروغ و فریب

کسی ازسادگی سخن می گفت

کـاش در ایـن مسـیر طـولانی

بـگـذرم مـن مـیـان آب روان

بـدوم در هـوای قـاصـدکــی

تا کنم خویش را ز دیده نهـان

بس که ای کاش گفتم و نشنید

روزگاران که چاره سـاز شـود

یـا گـریـزی به روزنی بـاشـد

یـا که در هـای بسته باز شود

کم کم ازهرچه هست دورشدم

راه در بـی نـشانـه هـا جسـتم

لب ز هر شکـوه ای فرو بستم

حرف خـود بـا اشاره ها گفتم

من و عزلت به گوشه ای که در آن

نیـسـت جز قـصـه ی فـرامـوشی

مـی کـنـم خو به هـرچه پیش آید

تـا رسم عـاقبـت بـه خـامـوشـی

منم من ، شاعری از درگه شعر و هنر رانده

                                            سپرده بار خود بر دوش ره

                                                                      در جاده ها مانده

نشسته رو به امید و نگاهش غرق خاموشی

                                  لبش در زمزمه

                                 سهمش ز دلهای عزیزانش فراموشی

منم من ، شاعری جا مانده از احساس آدم ها

                                 در این قرن سراپا خشم

                                 منم از شدت مهر و وفا داری

                                                                   خزیده کنج تنهایی

تنم زخمی ز هر دستی

                نگاهم خسته و مغشوش

                                 گناهم ذره ای مهر و

                                                                 مجازاتم جفا کاری

دلم سنگین و سر خورده ، هوای گریه ها دارد

                                         ببین از شادی دوران

                                                                غمی بی انتها دارد.

ببار ای اشک پاییزی

مجالی نیست زین غمها

                                    ببار از بخت بدکارم

                                                             که من تنها شدم ، تنها

ببار ای اشک پاییزی

مجالی نیست زین غمها

                                 نباری ،

زندگی غرق کویر ناله ها می ماند و

                                                            یارای ماندن هیچ.

اگر من شاعرم از درگه شعر و هنر رانده

                                   تو هم اشکی ،

                                   ز درگاه نگاه بیقرار سائرم رانده

ببار ای اشک پاییزی

مجالی نیست زین غمها

                                  من و تو دو غرق واﮋه های مرگ بار وهم محبوسیم.

ببار ای اشک پاییزی

                                ببار ای سائر دوران

                               مجالی نیست زین غمهای بی پایان

    دلم خوش بود من هم در ميان مردم دنيا

                              نسيم عشق را دارم

    دلم خوش بود روزي گر

                               به خاك مرگ در غلتم

                                          كسي بر سنگ قبرم بوسه خواهد داد.

    دلم خوش بود در بين تمام مردم دنيا

    گل عشقي به قلب يك نفر دارم

                                         كه از احساس پاكش آب خواهد خورد.

    دلم خوش بود در بين همه نامردمي ها

                                     عاشقي دارم

                                         كه جز احساس بودن در درونش نيست

    دلم همواره همراه محبت بود و احساسش تهي از مرگ

    دلم مي خواند و مي رقصيد، به آن اميد

                                        كاين احساس پاكش را جوابي باشد از خوبي

                                                         ولي اما جواب تو...

    دلم بي چاره ناخوش بود

    دلم بيچاره مي سوزد، از اين خبطي كه كرده

                                          نكيه بر نامردمي كرده

                                                   به احساس دروغيني شديدا مهر را بسته.

    دلم بيچاره غمگين است

    دلم بيچاره غمگين است ليكن همچنان

                                        تنگ نگاه تو

                                                             خطوط جاده را دنبال مي دارد....

ببار ای آسمون امشب که من بد جوری می بارم

ببار تا فکر کنم اون جا یکی مثل خودم دارم

ببار ای آسمون امشب که این دل خیلی بی تابه

ببار تا فکر کنم جز من یکی هست که نمی خوابه...

سلام به داداشی خودم

معلومه که هنوزم به یادتم حتی خیلی بیشتر از قبل

خیلی تنها شدم داداشی .

خیلی

نمی دونستم می تونم بیام جوابتو بذم یا نه واسه همین بهتر دیدم تو وبلاگ خودم بنویسم تا هر وقت اومدی ببینی.

من هیچکسو واسه درد و دل کردن نداشتم جز شما ها که خدا حتی شما ها رو هم ازم گرفت.

 اما دلم روشنه.می دونم که به زودی نجاتم می ده.تونستی حتما بهم سر بزن

همیشه می گفتم تولد امسالم تنها فرقی که با سالهای دیگه داره اینه که به ازای اون 365 روز یه شمع دیگه رو کیک اضافه می شه. شاید امسال تقاص جمله ای رو که پارسال نوشتم رو پس می دم.آخه همیشه می گفتم سالهام تکراری شده.اما

دقیقا از بعد از تولد پارسالم آنقدر اتفاقات عجیب و غریب افتاد که امروز دقیقا بعد از گذشت 365 روز اعلام می کنم که نه تنها امسال شمعی اضافه نشد بلکه روز تولدی هم نیومد.یعنی اصلا متوجه ی اومدنش نشدم.اگه یادم می موند هم شمعی در کار نبود...شمع می خواستم چی کار؟؟؟آتش انتظار بس نبود؟؟؟!!

از تولدم که بگذری پارسال کلی تفاوت دیگه هم با سالای قبل داشت . اونقدر که اونایی که منو تو ماهای اول سال دیدن وقتی نیمه ی دوم سال منو دیدن به صورت دو نقطه ی o در اومدن!!!

ذروغ نگفتم اگه بگم همه ی 22 سالگی رو تو فضا بودم.تقریبا کابوسی بود که هر صبح با من زنده می شد و هر شب تو خواب همراهیم می کرد.کابوس سیاه و سفید من!!!

هنوز بعد از یه سال تولد خاکستری پارسالم رو فراموش نکردم.

چند ماه اول خوب بود.ولی نیمه های آخر سال....

از همه ی دی فقط خاطره ی یه ملاقاتی رو دارم که شاید جالب ترین نوعش بود، از بهمن چندین خاطره که خودشون هم تو خاطره سپری شدن!از اسفند هیچ ، از فروردین هیچی یادم نیست ...از اردیبهشت؟هیچ،انگار تموم اون لحظات رو در خواب گذروندم.یکی نبود بزنه تو گوشم بگه تو که جای دیگه ای براچی خوذت رو عذاب می دی؟؟؟

برا اثبات خر بودن در حد ماورای تصور؟؟؟

قبلا ها زمستون رو برا سرماش دوست داشتم وقتی لباس گرم می پوشیدمو بازم احساس سرما کنم.تابستونا رو واسه گرماش  وقتی آستین کوتاه می پوشیدمو جلو کولر می نشستم.دیگه نه سرما تو وجودم راه داره نه گرما و نه خاطره،مریض شذمو هنوزم مریضم.مرض غرق شدن تو گذشته رو گرفتم ، گذشته ای که وقتی حال بود از تک تک روزاش خندیدمو گذشتم....کسایی که برا اولین بار منو در این یه سال دیدن اختمالا به نظرشون گنگ ترین آدم روی کره خاکی رو ملاقات کردن...برا بعضی ها گنگ بوئنم جالب بودبرا بعضی ها درک نشدنی ...اما هیچکس ...هیچکس نفهمید که چه بلایی سر من اومد...مشکل فقط رفتن اونکه فکر می کردم وابسته اشم و بعد فهمیدم دوسش دارم نبودمشکل این بود که یهو همه ی بند های نگه دارنده ام پاره شد.مشکل این بود که کم کم گم شدم  اونقدر گم که دیگه کسی امیدی به ÷یدا کردنم نداشت...

نمی دونم آدما چه طور هر دقیقه عاشق می شن؟چه طور تحمل می کنن درد جدایی رو... خدا یا نخواه...نخواه که دوباره تجربه اش کنم...نخواه بیشتر از این بشکنم!!!

از دوستانی که بهم سر می زنن واقعا ممنونم . خودتون که می دونید گرفتاریم اونقدر زیاده که نمیزاره بهتون سر بزنم.از اینکه وبم رو تنها نمی زارید واقعا ممنونم.الهه جوون نمی دونم چهطوری باید بهت جواب بدن حداقل یه نشونی از خودت برام بزار.خیلی دوست دارم بیشتر باهات آشنا شم.

سلام به دوستای خوبم

من مدتی (شاید یه ماه ) نیستم بدجوری اعصابم داغونه امیدوارم بعدا که اومدم بهتر از الان باشم

معذرت می خوام که تنهاتون می زارم

ولی شما این وبلاگ رو تنها نزارین

بازم بهش سر بزنید

منم اگه تونستم حتما بهتون سر میزنم

واسم دعا کنید

دوستتون دارم

بای

                              شهره

امشب

همه چیزرو به راهه

باورت می شه؟

دیگه یاد گرفته ام

شبا بخوابم با یه آرام بخش

تو نگرانم نشو...

...

همه چی رو یاد گرفته ام

راه رفتن تو این دنیا رو هم

بدون تو یاد گرفته ام

یاد گرفته ام که

چطور بی صداگریه کنم

یاد گرفته ام که چه جوری

هق هق گریه هامو

با بالشم بیصدا کنم

تو نگرانم نشو...

همه چی رو یاد گرفته ام

...

یاد گرفته ام که

چطور با تو باشم

بی آنکه تو باشی

یاد گرفته ام

نفس بکشم بدون تو

و بی یاد تو

یاد گرفته ام که

چطور نبودنت رو

با رویای با تو بودن

وجای خالیت رو

با خاطرات با تو بودن

پر کنم

تو نگرانم نشو

همه چی رو یاد گرفته ام

...

یاد گرفته ام

که بی تو بخندم

یاد گرفته ام

که بی تو گریه کنم...

و بدون شونه هات

یاد گرفته ام

که دیگه عاشق نشم

یاد گرفته ام

که دیگه دل به کسی نبندم

و مهم تر از همه

یاد گرفته ام

که با یادت زنده باشم و

زندگی کنم

اما هنوز

یه چیز رو یاد نگرفته ام

که چگونه

و برای همیشه

خاطراتت رو از صفحه ی دلم پاک کنم؟

و نمی خوام

هیچ وقتم یاد بگیرم

...

تو نگرانم نشو

فراموش کردنت رو

هیچ وقت

یاد نخواهم گرفت